ฉันยังคงตื่นขึ้นมาเหมือนทุกวัน ฉันเคยคิดทบทวนว่าฉันอยู่ไปเพื่ออะไร...
ช่วงนี้ฉันมัวยุ่งอยู่แต่การหาคำตอบ กับคำถามที่ฉันตั้งขึ้นมาเอง

…เซย่า...ฉันรู้ว่าการที่ฉันมีชีวิตอยู่ ทำให้เธอต้องเจ็บช้ำ ทั้งกายและใจ แต่เธอจะรู้หรือไม่ ว่า ฉันก็เจ็บไม่น้อยไปกว่าเธอเลย สงครามที่ผ่านมามีคนไม่รู้กี่คนที่ต้องตายเพราะความมุ่งมั่นและอุดมการณ์ เป้าหมายของแต่ละคน กลับกลายเป็นการทำลายล้างกันเอง ..เซย่า... ฉันขอโทษ

ฉันยังคงตื่นขึ้นมาเหมือนทุกวัน วันนี้ฉันตั้งใจจะไปเยี่ยมเซย่ากับชุน ภาระของฉันสิ้นสุดลงแล้ว แต่ก็เป็นการเริ่มต้นของหน้าที่อีกอย่างหนึ่ง ฉันคิดเสมอว่า ฉันต้องนำความสงบสุขมายังโลกที่ฉันรักใบนี้ให้ได้ และบางครั้ง ฉันก็ลืมไปว่า คนใกล้ตัวของฉันก็ต้องการฉันอยู่เคียงข้าง อยู่ใกล้ๆ...

...เซย่า... ฉันขอโทษ

เมื่อวานฉันไปเยี่ยมเซย่ามา ดูภายนอกก็ไม่ต่างอะไรกับคนที่เหน็ดเหนื่อยจากการออกกำลังกาย แต่ภายในกลับบอบช้ำซะยิ่งกว่า ฉันไม่รู้ว่าเซย่าเข้าใจที่ฉันพูดหรือเปล่า

...เซย่า... เธอกำลังฝันถึงอะไร

เธอหลับตาลงด้วยความสงบ แต่ใจของฉันกลับว้าวุ่น ฉันอยากเป็นส่วนหนึ่งของความหวังเธอ แต่ก็ไม่รู้ว่าเธอจะให้อภัยฉันได้ไหม

ฉันจะรอ... รอวันที่เธอตื่นขึ้นมาทักทายฉันอย่างที่เคยเป็น

ชุนเข้าทักทายฉัน ฉันถามถึงอิคคิ ชุนบอกว่าอิคคิหายไปตั้งแต่หลังสงคราม คงพักรักษาตัวอยู่ที่ใดที่หนึ่ง ฉันมั่นใจว่าจะได้เจอกับอิคคิอีกเร็วๆนี้

...และที่ตรงนี้ ฉันก็ได้สละชีวิตตนเองตามคำแนะนำขอชากะ...